Na wstępie należałoby przedstawić definicję spółki komandytowej zawartej w ksh, która określa spółkę komandytową jako spółkę osobową mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Wspólnicy są charakterystyczną cechą spółki komandytowej. Przepisy nie określają liczby komplementariuszy oraz komandytariuszy, jednakże po każdej ze stron musi wystąpić przynajmniej jedna osoba.

Umowa spółki

Powstanie spółki komandytowej polega na utworzeniu nowego podmiotu gospodarczego wskutek zawarcia umowy spółki komandytowej przez dwóch lub więcej wspólników, a następnie przez wpisanie tej spółki do rejestru.

Zobacz: Obligacje czyli sposób na finansowanie działalności gospodarczej

Należy podkreślić, że umowa spółki komandytowej powinna zostać zawarta w formie aktu notarialnego, a zatem w innej formie niż umowa spółki jawnej czy też partnerskiej.

Sama umowa spółki komandytowej powinna zawierać następujące elementy: firmę i siedzibę spółki, przedmiot działalności spółki oznaczony według Polskiej Klasyfikacji Działalności, czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony, oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika oraz ich wartość.

Wkład

Tworząc spółkę komandytową, jako wspólnicy musimy wnieść do niej wkład. Przepisy nie określają minimalnej wymaganej wielkości wkładu, a zatem nie musi on przedstawiać dużej wartości. Same wkłady mogą mieć różną postać, może to być zarówno gotówka, własność jak i inne prawa do rzeczy ruchomych lub nieruchomości, ale także prawa do niematerialnych składników majątku.